Kύριος σκοπός του άρθρου είναι να ευαισθητοποιηθούν όλοι οι άνθρωποι και κυρίως τα παιδιά στα θέματα που αφορούν το περιβάλλον.
Υδροβιότοποι, κατά το άρθρο 1(1) της σύμβασης Ραμσάρ, "…είναι εκτάσεις καλυπτόμενες φυσικά ή τεχνητά, μόνιμα ή εποχιακά από στάσιμα ή ρέοντα γλυκά, υφάλμυρα ή αλμυρά νερά, συμπεριλαμβανομένων και των εκτάσεων που καλύπτονται από θαλάσσιο νερό, του οποίου το βάθος δεν υπερβαίνει τα 6 μέτρα κατά την άμπωτη".
Η μεγάλη οικολογική σημασία των υδροβιότοπων αναγνωρίστηκε παγκόσμια με την υπογραφή της "Σύμβασης για τους Υδροβιότοπους Διεθνούς Σημασίας" στις 2.2.1971 στην πόλη RAMSAR της Περσίας. Η Σύμβαση Ramsar υπογράφηκε και από την Ελλάδα και επικυρώθηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο στις 21-12-1975. Σκοπός της συμφωνίας είναι η προστασία των υδροβιότοπων με διεθνές ενδιαφέρον για τα υδρόβια πουλιά. Για την επίτευξη του στόχου αυτού, κάθε χώρα υποδεικνύει έναν κατάλογο υδροβιότοπων που πληρούν ορισμένα κριτήρια. Η Ελλάδα έχει υποδείξει έντεκα (11) περιοχές οι οποίες περιλήφθηκαν αρχικά στον κατάλογο των προστατευόμενων περιοχών της Σύμβασης Ramsar.
1.Λιμνοθάλασσα Κοτύχι και Δάσος Στροφυλιάς
2.Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου
3.Αμβρακικός Κόλπος
4.Λίμνη Μικρή Πρέσπα
5.Δέλτα Αξιού - Λουδία - Αλιάκμονα και Αλυκή Κίτρους
6.Λίμνες Βόλβη και Κορώνεια
7.Λίμνη Κερκίνη
8.Δέλτα Νέστου
9.Λίμνη Βιστωνίδα - Λιμνοθάλασσα Πόρτο-Λάγος
10.Λίμνη Ισμαρίδα & σύμπλεγμα λιμνοθαλασσών Θράκης
11.Δέλτα Εβρου
Εκτός από τους παραπάνω υδροβιότοπους υπάρχουν και τουλάχιστον 20 άλλοι εξαιρετικής σημασίας στη χώρα μας, όπως το δέλτα του Αχελώου και η λίμνη Βεγορίτιδα.
Προβλήματα υδροβιότοπων
Τα κύρια προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι υδροβιότοποι προέρχονται από τον άνθρωπο. Συγκεκριμένα, η έκτασή τους μειώνεται για τη δημιουργία καλλιεργήσιμων εδαφών, άρδευσης, ύδρευσης ή δόμησης ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που υποβαθμίζεται η ποιότητα του νερού τους από φυτοφάρμακα και λύματα. Το σημαντικότερο όμως πρόβλημα είναι η μη αποτελεσματική προστασία τους και η καθημερινή υποβάθμιση τους απειλεί με εξαφάνιση πολλά φυτά και ζώα θέτοντας σε κίνδυνο τη χλωρίδα και την πανίδα του τόπου μας.
Για όλους τους παραπάνω λόγους, η προστασία τους αποτελεί εθνική, κοινοτική και διεθνή υποχρέωση της χώρας μας. Είναι μια υπόθεση που μας αφορά όλους και πρέπει όλοι να συμμετέχουμε σε εκστρατείες για τη σωτηρία τους!