Αλήθεια πως μας κατάντησαν έτσι αυτά τα "ρεμάλια" οι πολιτικοί μας και μιλάω για τους πολιτικούς που έχουν περάσει από της καρέκλες των υπουργείων εδώ 30 χρόνια και όχι μόνο για τους τωρινούς και τους αυριανούς ή τους προηγούμενους; Και οι τύποι αυτοί δεν ξέρουν πως είναι να αισθάνεσαι πραγματικά ξεφτίλας και να ντρέπεσαι που είσαι Έλληνας, το οποίο το καταλαβαίνεις και το βιώνεις στο πετσί σου, όταν ταξιδεύεις, ειδικότερα αυτές τις ημέρες!
Όλοι αυτοί που τελικά ο καθένας κοιτάει να σώσει το πολιτικό του "τομάρι" ή το κόμμα του γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους την χώρα και τους ανθρώπους που ζουν σε αυτή. Και πραγματικά απορώ ακόμα και με φίλους μου πολιτικούς που όλο αυτό το διάστημα, δεν είχαν το κουράγιο, την ευθιξία ή τα "καρύδια" αν θέλετε έστω και για τα μάτια του κόσμου να δηλώσουν το τέλος τους από την πολιτική ζωή αυτού του τόπου!
Μην παραμυθιαζόμαστε και μην πετάμε στα ουράνια...
Αναρωτηθήκαμε αλήθεια ποτέ πώς φτάσαμε εδώ; Τι δεν πάει καλά με την ελληνική κοινωνία και βιώνουμε αυτή την απίστευτη παρακμή;
Είναι ποτέ δυνατόν η χώρα να καταρρέει και ο λαός να μην έχει καμιά ευθύνη; Ποιος μπορεί να το πιστέψει αυτό;
Ξαφνικά, είναι της μόδας να λέμε πως για όλα φταίει η γενιά του Πολυτεχνείου. Κάτι αρκετά ύποπτο, γιατί, υποσυνείδητα, είναι σαν να σου λένε πως φταίει η δημοκρατία.
Η δημοκρατία είναι μια ιδέα, έρχεται από τον κόσμο των ιδεών του Πλάτωνα και δεν έχει καμιά ευθύνη για τη βλακεία, την αλαζονεία και την απληστία των ανθρώπων.
Ξέρω πολλούς ανθρώπους που πολέμησαν στο Πολυτεχνείο και δεν έχουν καμιά σχέση με τα ρεμάλια που πήραν την εξουσία και οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή. Σπουδαίοι άνθρωποι, από φιλόσοφοι μέχρι απλοί εργάτες, που δεν υποτάχτηκαν στο σύστημα της διαφθοράς και της διαπλοκής και παλεύουν ακόμα για τα ιδανικά της δημοκρατίας. Αυτοί πάντα ήξεραν πως δεν ήρθε ποτέ η δημοκρατία στην Ελλάδα.
Είναι αυτοί που βλέπουμε και σήμερα, όταν είναι αντιπολίτευση να αρθρώνουν φιλολαϊκό λόγο και μόλις γίνονται κυβέρνηση πηδάνε τον κόσμο και τρέχουν στις βίλες των τραπεζιτών και των μεγαλολαμόγιων.
Είναι αυτοί που φωνάζουν ότι οι αγανακτισμένοι εξαφανίστηκαν, τη στιγμή που ποτέ δεν πήγαν ούτε για βόλτα στο Σύνταγμα. Έτσι από περιέργεια. Είναι αυτοί που πουλάνε επανάσταση από τα καφέ του Ψυχικού και της Γλυφάδας, που βρίζουν ξαφνικά τα κόμματα εξουσίας, αλλά διαπλέκονται με υπουργούς, προσπαθώντας να πάρουν μερικά φράγκα.
Είναι οι φίλοι μας, αυτοί που κάνουμε παρέα κάθε μέρα. Αυτοί που, όταν έχουν πρόβλημα, όταν έχουν καταστραφεί, έρχονται σαν κλαμένα.....ΜΠΙΠ.... και ζητάνε βοήθεια.
Είναι αυτοί που, μόλις τους βοηθήσεις να ξαναπατήσουν στα πόδια τους, ξεχνάνε και ξαναθυμούνται τον αλαζονικό εαυτό τους και με έναν σαδιστικό τρόπο που αδυνατώ να καταλάβω, στρέφονται εναντίον σου και χαίρονται να σε καταστρέψουν.
Είναι αυτοί που, ενώ δηλώνουν φίλοι σου, νιώθουν άσχημα με την επιτυχία και τη χαρά σου και ηδονίζονται όταν η ζωή σού πάει κόντρα.
Κοιτάξτε γύρω σας και θα δείτε να κλαίγονται πολλοί από τους φίλους σας. Κοιτάξτε λίγο και τον καθρέφτη σας, ίσως δείτε πολλά από αυτά τα χαρακτηριστικά και σε σας! ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ.......................